ŻycieDuchowe.pl

Od uroczyście obchodzonych przez nas Świąt Paschalnych minęło kilkanaście dni. Trwamy w okresie wielkanocnym. W zeszłorocznym Biuletynie w tym okresie liturgicznym temat Wielkanocy poruszał felieton ks. profesora Szymika. Dziś w udziale przypadło to mnie. W swoim krótkim rozważaniu chciałbym skupić się na dwóch niezwykle ważnych wydarzeniach okresu Świąt, o których mówi się może zbyt rzadko, choć przecież ich głębia i znaczenie są niezwykłe. Chodzi mi o Wigilię Paschalną i Oktawę Wielkanocy.
czytaj dalej »

…I w Jego objawienie się w Jezusie Chrystusie? Nie do końca potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Nie umiem bowiem odpowiadać na ten typ pytań wtedy, kiedy są one jednoznacznie sformułowane w liczbie mnogiej: „czy jako naród… wierzymy…”
czytaj dalej »

Wielu ludzi ochrzczonych, którzy do kościoła albo nie chodzą wcale, albo pojawiają się w nim rzadko, określa siebie niezwykle modnym w ostatnich latach zwrotem, jako wierzący-niepraktykujący.
czytaj dalej »

Choroba, o której tu będzie mowa, atakuje różne wartości. Nie jest tylko niedomogiem wiary. Rozdźwięk pomiędzy pustką serca a maskującą ją „bogatą” otoczką zewnętrzną, ów rodzaj niszczącej człowieka nieprawdy (mającej „wciskać kit” komu? Bogu? ludziom? sobie?) nie jest jedynie charakterystyczny dla wiary. Takie pęknięcie może np. wystąpić w sferze miłości. Wyobraźmy sobie dwóch starych kumpli, po których przyjaźni zostały już tylko zgliszcza. Podają sobie ręce, prowadzą wysilone rozmowy, udają tęsknotę za sobą. Odgrywają przedstawienie, kłamią. Albo: dzieci i rodzice w jednym mieszkaniu. Po miłości ani śladu. Ale pozostał wyrażający ją (mający ją wyrażać!) rytuał: wspólne posiłki, wspólne pieniądze, wspólne wakacje, prezenty. Sytuacja nieprawdziwa i przez to nieznośna. Albo: małżonkowie. Miłość wypalona. Ale pozostało przyzwyczajenie do praktyk, które kamuflują jej śmierć: wspólny stół, wspólne łoże, wspólny dach. „Nie miłujący”, ale „praktykujący”…
czytaj dalej »

W góry i nad morze. Dwa główne kierunki naszych wakacyjnych tęsknot i wypraw. Wielu z nas przechowuje w pamięci jakieś niezapomniane chwile przeżyte w Beskidach, Gorcach, Łebie czy Darłówku… Niektórzy wstawią zapewne w ostatni „trzykropek” Adriatyk, Alpy, a może jeszcze bardziej egzotycznie brzmiące nazwy.
czytaj dalej »

Często mówi się, że chrześcijaństwo poradziło sobie z problemem obecnym w pierwszych wiekach, który dotyczył radykalnego przeciwstawienia duszy i ciała. Czasem mam co do tego poważne wątpliwości.
czytaj dalej »

Przez Chrystusa i w Chrystusie rozjaśnia się zagadka cierpienia i śmierci, która przygniata nas poza Jego Ewangelią (Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes, nr 22).
czytaj dalej »

W roku 1984 ukazał się List Apostolski Jana Pawła II Salvifici doloris, list o chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia. Sam Papież był już wówczas doświadczony cierpieniem, jakiego doznał z powodu zamachu na swoje życie. Dwukrotny pobyt w poliklinice Gemelli czynił go już wtedy praktykiem, a nie teoretykiem cierpienia.
czytaj dalej »

„Przeklęty ten ich gniew, gdyż był gwałtowny, i ich zawziętość, gdyż była okrucieństwem!” (Rdz 49, 7). Te słowa wypowiedział Jakub do dwóch swoich synów przepowiadając im przyszłość. Słowa mocne i dosadne. Z pewnością nie chcielibyśmy podobnych usłyszeć. Czasem jednak dopiero czyjś gniew, czyjeś ostre słowo, a nawet przekleństwo sprawiają, że zaczynamy się zastanawiać nad naszym sposobem myślenia i postępowania. Takim wrogim słowem burzącym spokój sumienia może być również Biblia, liturgia, kazanie, rekolekcje.
czytaj dalej »

„Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto usłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną” (Ap 3, 20).
czytaj dalej »